Ostatnia kohorta T.2 by Waldemar Łysiak

Author:Waldemar Łysiak [Waldemar Łysiak]
Language: pol
Format: epub
Published: 0101-01-01T00:00:00+00:00

XVII.

Valerianus uciekł na wschód szlakiem postumskim, przez Celeię i Poetovio. My również mogliśmy wybrać wschodni szlak, dla obejścia wielkich gór łukiem Via Postumia, który za Poetovio skręcał na północ, ku Vindobonie. Lecz blisko Emony Fulviusz się dowiedział, iż między Virunum a Noreią spotykano jakieś niedobitki legionów. Więc w Emonie skręciliśmy bezpośrednio na północ, przekroczyliśmy rzekę Savus, i ruszyliśmy ku Virunum. Gościniec ten nie był równie komfortowy jak Via Postumia, wznosił się i opadał, a góry robiły się coraz bardziej majestatyczne i męczące; czasami trzeba było pchać wozy, by ulżyć zwierzętom. Wreszcie, daleko przed nami, ujrzeliśmy skalne zbocza sięgające nieba. Fulviusz zatrzymał pochód. Dawniej, dowodząc legionami, forsował już takie górskie pasma, ale niektórzy z nas pierwszy raz widzieli masyw, przy którym góry italskie zdawały się gromadą karłów. Staliśmy milcząc i wlepialiśmy wzrok w ten niebotyczny masyw szarzejący od mgieł. Jego szczyty zdawały się nam granicą dwóch światów, niby klechdowe olbrzymy, co bronią dostępu do krainy zaczarowanej.

- Matulu! - jęknął Atenajos.

- Nie pękaj, nie panikuj, rudasie - klepnął go po barku Rega. - Są tam i drogi przez przełęcze, a w ogóle te góry leżą bardzo daleko, dużo dalej niż ci się wydaje, zaś wydaje ci się, że leżą bliżej, bo wzrok cię mami, biedaku. Dystans jest równie względny jak czas, chociaż względność tego drugiego wyznaczają słowa, a tego pierwszego złudzenia optyczne i gęstość oraz przejrzystość powietrza między tobą a widzianymi w oddali rzeczami.

Mając już nie tylko pierścień króla Teudeberta, lecz i glejt komesa Hildirika, mogliśmy swobodnie przemierzać domenę ostrogocką. Stawaliśmy dla wypoczynku koło osad i miasteczek, robiliśmy w nich zakupy, bywaliśmy nawet goszczeni przez lokalnych hierarchów. W pewnym gródku nad rzeką Dravus uświadomiłem sobie, że nieobecność Kornelii całkowicie przestała mnie uwierać, tak dużo dziewczęcych buziaków wabiło tam moje oczy. Rega, który mnie do tego gródka wziął, wzbronił mi zaczepiać dziewki, tymczasem zaczepiono nas, gdy się tego nie spodziewaliśmy wcale. We czterech - ja, Rufus, Marcipor i Atenajos - zobaczyliśmy wokół rynku ciżbę, którą zwabił głos brodacza stojącego na podium z beczek i desek. Nosił jakąś przepasaną rzemykiem szmatę - trochę togę, a trochę płaszcz - i wydzierał się do ludzi, gromiąc „bykobójców”, „heretyków”, „mitraistów”. Co chwila padały złe słowa o bożku Mitrze i o jego wyznawcach. Mało mnie to interesowało, lecz Rega zastrzygł uszami i przylepił wzrok do ust peroranta, tedy musiałem stać i czekać aż mu się odechce (perorantowi lub Rufusowi). Marcipor i „Ptak” zniknęli za chwilę, szukając latryny, więc zostaliśmy we dwóch. Sterczeliśmy na skraju tłumu, nie chcąc pchać się przez gęstwę, ale słychać było dobrze, gdyż podjudzacz miał gromki głos. Wtem obok Regi stanął mężczyzna noszący dziwny rodzaj giezła, i przyjrzał się rękojeści noża Rufusa, po czym szepnął:

- Sol Invictus!* [* - Słońce Niezwyciężone! (łac).]

Rega obrócił twarz, zlustrował tamtego, i mruknął:

- Sol Invictus. Kim jesteś?

- Na razie tylko Krukiem, lecz za miesiąc będę Młodożeńcem, i za rok Żołnierzem. A ty?

- Wyżej.

- Dużo wyżej?

- Jestem Lwem. Jak cię zwą?

- Musonius Lydus.

- Kto cię przysyła?

- Nikt, czcigodny Lwie, ale mieszka tu dwóch Persów. Może zmierzasz do nich?

- Zmierzam przed siebie. Szukam legionistów.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.